Rozdział 4

        Wilk przemienił się, w młodą dziewczynę. Miała ona piękne, długie włosy koloru brązowego. Podbiegła do mnie, po czym zapytała.

-          Nic ci nie jest?

-          Nie. Tylko, nie bardzo rozumiem co tu się stało. Dlaczego mnie uratowałaś? Przecież sama mogłaś zginąć!- powiedziałam to z lekkim oburzeniem.

-          Zadaniem wilkołaków, jest chronienie ludzi przed wampirami. Więc musiałam cię uratować, czy chciałam, czy też nie.

-          Hmm.. W takim razie dziękuję.

Twarz dziewczyny rozpromieniała uśmiechem.

-          Proszę bardzo. A tak w ogóle to jestem Alex.

-          A ja Kate.

Zaczęłyśmy się śmiać, nie wiadomo z czego. Jednak tą uroczą chwilę przerwała dzwoniąca komórka Alex.

-          Halo?

-          Gdzie jesteś ! Miałaś przyjść do parku o 19. Jest już 19.30!

Co?!Już 19.30! Przecież gdy wychodziłam ze szkoły była 18. ( tak to było trochę dziwne, że lekcje kończyły się o tak późnej porze . Jednak nie mogłam nic na to poradzić). A jeśli chodzi o rozmowę dziewczyny z jakimś chłopakiem to, mogę tylko powiedzieć, że mężczyzna(tak myślę, że to był mężczyzna) który zadzwonił do Alex krzyczał tak głośno do słuchawki, że po drugiej stronie ulicy byłoby go słychać.

-          Ja... jestem u ciotki.

-          Możesz powtórzyć co powiedziałaś ?!

-          Przecież wiesz dobrze, że w tym tygodniu miałam jechać do cioci.

-          Miałaś jechać w środę! A jest poniedziałek, o ile się nie mylę. Prawda?!

-          Noo .. tak. Ale Jane wyjeżdża jutro, więc postanowiłyśmy odwiedzić ją(ciotkę, rzecz jasna) dziś.

-          Dobra daj już spokój. To przyjdziesz do parku zaraz czy nie.

Wyszeptał coś jeszcze, ale nie usłyszałam o czym mówił dokładnie.

-           Dobrze. Przyjdę, jak szybko się da.

-          Okej. To czekam.

Po wypowiedzeniu tych słów rozłączył się i słychać było tylko "pip pip pip "- coś w tym stylu. Alex podeszła do mnie i złapała mnie delikatnie za ramię.

-          Muszę już iść. Dokończymy rozmowę kiedy indziej.

Po czym zmieniła swoją ludzką formę w wilka.(aby dotrzeć szybciej na miejsce) Od razu gdy odeszła, ruszyłam w stronę oświetlonej drogi. Wciąż się bałam, że Derek gdzieś się na mnie "czai".

Doszłam do domu, po 30 min. Weszłam bezszelestnie, jak wampir do środka. W całym domu było dziwnie cicho i ciemno. Wzięłam do ręki szpilki mamy i poszłam prosto do salonu.

 Zapaliłam światło w tym pokoju i doznałam podwójnego szoku. Mój brat siedział na kanapie, obściskując się z  Nelly.(jego koleżanką z klasy)

-          Co ty robisz !

-          Nic ! A w ogóle co ty tu robisz?!

Nelly odsunęła się od niego, po czym wstała.

-          Ja już lepiej pójdę.

-          Tak, to dobry pomysł- powiedziałam wkurzona na brata.

Pa pa.- pomachał mu na pożegnanie i wyszła z naszego domu.

-          Co ty se myślisz?! Wchodzisz bez pukania i rozwalasz mi RANDKĘ!

Powiedział RANDKĘ.. to rzeczywiście musiało być dla niego ważne "spotkanie", z tą dziewczyną. Nigdy wcześniej nie mówił na spotkanie z dziewczyną randka.-pomyślałam czując ból, który zadałam bratu.

-          Nie chciałam psuć ci randki.

-          Ale to zrobiłaś!

-          Naprawdę nie chciałam. Co mam zrobić żebyś przyjął moje przeprosiny?

-          Kup mi hot doga .

-          Dobraa.. ale jutro.

-          Ok. A teraz wybacz ale idę się odświeżyć przed pójściem na dyskę szkolną.

-          Idziesz na nią? Z kim? Ze swoją piękną NESSI?!- zaśmiałam się po cichu.

-          Śmiej się ile możesz. Niedługo nie będzie ci do śmiechu jak coś na ciebie powiem całej szkole, a wiesz dobrze, że jestem w tym dobry.

-          Hej! Bo nie dostaniesz jutro hot doga!

-          No dobra. Przepraszam.

-          No mam nadzieję.

 Tom poszedł do łazienki, a ja poszłam odłożyć buty do przed pokoju. Następnie rozsiadłam się na sofie w salonie i włączyłam telewizję.